De ploegentijdrit is terug!

De WK-ploegentijdrit was tot en met 1994 een rit over 100 kilometer voor vier amateurs per landenploeg. In de nieuwe uitvoering bestaan de ploegen uit zes renners en rensters bestaan en zijn de afstanden respectievelijk 53,2 en 34,2 kilometer. De reeks werd in 1995 beëindigd omdat er door de UCI mondiaal een nieuw systeem werd ingevoerd, waarbij de categorie van de amateurs kwam te vervallen. Maar het belangrijkste verschil met vroeger is dat voor het eerst in de geschiedenis van het WK het strikt nationale element wordt doorbroken, omdat de renners niet hun land vertegenwoordigen maar de merkenploeg waar ze onder contract staan. De UCI WorldTour-, ProContinental- en Continental-ploegen die hier aan deel gaan nemen, kunnen dus hun zes beste renners opstellen, zonder daarbij op nationaliteit te hoeven letten. Lees verder De ploegentijdrit is terug!

Nederlandse voorselectie op de Cauberg

Deze week verbleef bondscoach Leo van Vliet met een voorselectie voor de Olympische Spelen en het WK Limburg 2012 bovenop de Cauberg, dat dit jaar een belangrijke locatie is tijdens het WK Wielrennen in Limburg.

Niki Terpstra werd in het Limburgse Valkenburg als eerste Nederlander door bondscoach Leo van Vliet geselecteerd voor de olympische wegwedstrijd in Londen. Nederland heeft daar vijf startplekken. Van Vliet baseerde de uitverkiezing van de renner van Omega Pharma-QuickStep op een sterk voorjaar.

Olympisch tenue
Tijdens een persconferentie op dinsdag werd het officiële Olympische tenue gepresenteerd. De voorselectie van Leo van Vliet reageerde enthousiast op het tenue. Vooral de snelheid die door de lijnen in het ontwerp van Bioracer zijn aangebracht spreken aan. Ook de zwarte boventoon van het tenue valt in de smaak.

Wielercoryfee Gert Jakobs was ook in nieuw tenue aanwezig. Hij is reeds verzekerd van een ticket naar Londen. Hij fietst namelijk mee met de, door de KNWU georganiseerde, Oranje Toertocht 2012. Deze unieke toertocht (24 t/m 31 juli) gaat van Utrecht naar Olympisch Londen, waar de deelnemers de profs aan moedigen tijdens de wegwedstrijden. Het tenue dat alle deelnemers ontvangen is een equivalent van het officiële Olympische tenue.

Een Toeristen etappe

Wat een enorme wanvertoning. Ik noem het beschamend voor het hedendaagse wielrennen. Renners die de benen stilhouden omdat men het tactisch wil spelen. Ik heb vanmiddag vol verbazing naar de Tour de France gekeken. Als je denkt dat een koers gaat lopen als er mensen uit het peloton ontsnappen dan heb je het mis.
Vroeg in de koers leek het leuk te worden toen nota bene twee Fransmannen hun land wilden verwelkomen in de Tour. De ervaren Vogondy en de jonge Ladagnous leken wel zin te hebben in een avontuurtje, maar moesten uiteindelijk door hun eigen ploegleiders de benen stilhouden, omdat ze wilden wachten totdat het peloton ze toch wel in zou lopen. Wat een klinkklare onzin.

Toen er wederom een Fransman, en een Belg de koplopers gingen halen begon de koers een beetje te lopen, nadat men eerst in een toeristengangetje de grens tussen België en Frankrijk was gepasseerd. Volgens mij vonden de geblesseerden van gisteren het niet erg, waardoor ze de wonden even konden helen.
Vanavond krijgen we weer een leuke avondetappe verzorgd door de NOS. Hoe vaak ik het woord toeristentempo vandaag wel niet heb gehoord is me onduidelijk, maar de woorden saai en oninteressant heb ik vaal genoeg gehoord. Woorden die deze etappe voor een groot deel goed omschreven.

Het peloton kreeg er eindelijk zin in en kort voor de finish werden de arme vluchters ingelopen. Dit noemt men dan tactiek van de ploegleiders. Nou we hebben het gezien! 1 kilometer voor de finish worden ingelopen. Perfect gerekend!
Waar je dan denkt dat de sprinters het karwei gaan afmaken, zit er altijd een outsider tussen die andere plannen heeft. Vandaag had die toevallig een geel tricot aan. Dat nota bene de leider van het klassement deze vlakke etappe op zijn naam schrijft en de sprinters achter zich laat in een etappe die waarschijnlijk de boeken in gaat als de toeristenetappe, dan vraag je je bij jezelf af: Is een tour zonder doping dan wel rëeel?

De gevallen broertjes Schleck

Nog niet zo lang geleden lachte het leven hen toe. In 2011 stonden ze samen op het podium van de Tour. Twee jaar later is het stil. Andy Schleck is geen schim meer van de renner die hij was. Fränk Schleck zit een dopingschorsing uit. Komt het nog goed met hen? Mart Smeets zoekt naar antwoorden.

De laatste maal dat ik langere tijd met Andy Schleck sprak, hadden we allebei een biertje – Amstel Bright – in de hand en was het onderwerp tijdrijden. Het was november 2011 en ik vroeg hem of hij bezig was dat moeilijke onderdeel van het wielrennen onder de knie te krijgen. Hij vertelde dat hij eigenlijk niet wist hoe dat moest. Het was een eerlijk antwoord uitgesproken door iemand uit een sport waar verrassend eerlijke antwoorden eigenlijk niet zo heel vaak voorkomen. Kortom: het werd een buitengemeen aardig gesprek en alles ervan staat me nog goed bij. Schleck zocht het duel in woorden, een eigenschap waar hij en zijn broer het patent op leken te hebben in het peloton van twee jaar terug. Daarna zag ik hem alleen nog via de televisie en in de rijtjes van afgestapte renners. Lees verder De gevallen broertjes Schleck

Tour de France 2015 start in Utrecht

Groot nieuws vandaag vanuit Utrecht. De Tour de France 2015 start vanuit Utrecht. De domstad is jarenlang bezig geweest om de Tour binnen te halen en het is uiteindelijk gelukt. Dit betekent volgens de kenners een positieve impuls voor de lokale economie, de uitstraling van Utrecht blabla.. wij zijn vooral heel blij voor de wielersport in Nederland. Dit is de ultieme gelegenheid om een bezoekje te brengen aan de Tour de France. Wij zijn er in ieder geval bij in Utrecht! Via: Routetourdefrance.nl

BSK Mountainbike Marathon 2006

De Nijmeegse Studenten Mountainbike Vereniging (N.S.M.V) Velocidad (www.velocidad.nl) organiseert op 27 augustus 2006 het eerste Benelux kampioenschap voor studenten in de mountainbike marathon-discipline tijdens de Houffalize Mountainbike Marathon. Hiervoor wordt samengewerkt met de World Cup organisatie te Houffalize, Biking Events (LCMT) en mediapartner O2 Bikers.

De marathon-discipline is in opkomst in de mountainbike-wereld. N.S.M.V. Velocidad, bekend van de MTB GEEF! DVD, is in 2005 op deze trend in de mountainbikewereld ingesprongen door het eerste Dolphiq.nl Nederlands Studenten Kampioenschap Mountainbike Marathon (NSKMM) te organiseren. De organisatie verzorgde de route, drinkplekken onderweg en mooie gesponsorde mountainbike kleding. De Houffalize Mountainbike Marathon en de Dolphiq.nl NSKMM werden een overdonderend succes en werden door bezoekers van de website van het gerenommeerde blad O2-Bikers verkozen tot beste Belgisch evenement van het jaar. Dit jaar neemt de organisatie een nog grotere taak op zich en zal er dus een heus Benelux Studenten Kampioenschap Mountainbike Marathon plaatsvinden.

In de Benelux mag de Houffalize Mountainbike Marathon toch wel DE marathon van de lage landen worden genoemd. Het marathon parcours loopt zelfs gedeeltelijk over het World Cup parcours en zal een mooie uitdaging vormen voor de Belgische, Luxemburgse en Nederlandse studenten. De afstand voor de heren licentiehouders zal een slopende 120 km bedragen, voor de andere categorien zal het BSK worden verreden over 60 km.

Laat die soep maar staan!

Oktober 2005 gaat net geen record breken wat het aantal zonuren betreft. Maar ik breek wel een record. Als koukleum heb in nog nooit zolang in korte broek doorgefietst! Half oktober was het dan toch jammer genoeg afgelopen. Eindelijk herfst!

Het wordt weer tijd voor toertochtjes op de mountainbike. Waarbij het weer een minder belangrijke rol speelt want van raggen in de bossen blijf je toch wel warm. Een beetje regen geeft dan niks. Behalve dan dat de ondergrond meer gaat zuigen en je alleen nog maar meer inspanning levert bij een lagere snelheid.Het leuke is natuurlijk dat je je zo inspant dat misschien alleen koude voeten je laten weten dat het koud is. Of het puntje van je neus. Na 45 kilometer proeft je voorhoofd zout en ben je blij dat er in je auto droge kleren liggen te wachten omdat je toch behoorlijk nat bent gezweet.

In feite heb je dan ook bijna net zoveel vocht nodig als in de zomer. Heel koud water is niet aanlokkelijk om te drinken maar is te doen. Het staat de opname in je lichaam niet in de weg. Met een beetje pech bevriest echter de dorstlesser in je bidons als het erg koud is. Superpech is dan wanneer de verzorgingspost halverwege alleen maar warme soep heeft. Gelukkig lezen de organisatoren van toertochten ook af en toe een goed boek en komt dat steeds minder voor. Want van soep krijg je alleen maar nog meer dorst. Op die manier loop je meer kans op een vochttekort dan in de zomer. Beneden het vriespunt is een camelbag op je warme rug een goed idee want dat halve litertje wat je mee kan nemen in je achterzak is veel te weinig. In je bidons of camelbag kun je het beste een dorstlesser doen (60 gram koolhydraten per liter). In de winter kun je een grote bidon per uur rekenen maar nog mooier zou zijn wanneer je een liter per uur weg kunt klokken. Dat betekent misschien dat je net wat extra vocht bij de drinkpost moet pakken. Lukt dat niet dan kun je zorgen voor een extra bidon in de auto of sporttas. Iets te eten onderweg is niet nodig. Of je moet tochten langer dan drie, vier uur fietsen. Zorg wel voor wat te eten op de terugweg naar huis. Hoe eerder je na de inspanning weer eet en drinkt, hoe eerder je weer herstelt. Kun je de volgende dag weer met sterke benen de blubber in. En dan toch het liefst met een zonnetje erbij….

* Columnist: Ir. Yneke Vocking heeft Humane Voeding (nu: voeding en gezondheid) gestudeerd aan Wageningen Universiteit.
Inmiddels heeft ze vele voedingsadviezen gegeven aan sporters die het maximale willen halen uit hun trainingsarbeid. Versneld herstel en vergroten van de belastbaarheid is dan de basis van het voedingsadvies. Yneke werkt samen met professionals uit andere disciplines om sporters optimaal te kunnen begeleiden. Meer info: www.voedingsadvies.info

Onderzoek en praktijk: De ploegentijdrit

In een onderzoek van onder meer Padilla is vastgesteld dat de ploegentijdrit meer vraagt van de renners dan een individuele tijdrit: In een individuele tijdrit (bergop of vlak) rijden de renners gemiddeld op ongeveer 102% van het verzuringspunt, in een ploegentijdrit op 105%, en dan is de ploegentijdrit meestal ook nog eens langer!

Voor een ploegentijdrit is het voordelig als je een grote, zware renner bent met smalle schouders. Grote renners kunnen meer vermogen leveren dan kleine terwijl het nadeel van de grotere luchtweerstand veel minder groot is op de racefiets. Dat laatste is vooral het geval bij een ploegentijdrit omdat je gebruik maakt van elkaars zog. Bovendien moet tijdens zo’n tijdrit met 9 man heel ‘piekerig’ vermogen geleverd worden, zowel wanneer je ‘in het wiel’ zit, als wanneer je op kop rijdt. Dat vraagt een specifiek soort renner, klimmers zijn hier vaak niet goed in, die kunnen juist constant vermogen leveren. Sprinters blijken het vaak weer beter dan verwacht te kunnen. Een goede manier om voor zo’n tijdrit te trainen is achter een auto of brommer rijden, de wijze van vermogen leveren is dan ongeveer hetzelfde. Of natuurlijk de tijdrit zelf oefenen met 9 man, wel zo goed voor de teamgeest. Het loont, zoals je hebt gezien.

Bron (onder meer) Exercise intensity during competition time trials in professional road cycling. Padilla S. e.a., Med. Sci. Sports Exerc.

* Columnist Adrie van Diemen
Adrie van Diemen heeft acht jaar ervaring als trainer en begeleider van de Rabobank wielerploegen en heeft onder meer gewerkt met de wereldkampioenen Greg LeMond en Danny Nelissen, tevens is Adrie columnist van het blad Fiets. Meer info: www.webtrainer.nl. Wil jij ook professioneel voor de dag komen? Bestel dan wielerkleding bij Tenuta Fietskleding. Tenuta heeft een ruim aanbod fietskleding van de merken Assos, Castelli en Sportfull.

Column: Flinke jongen!

Ik herinner het me als de dag van gisteren. De trainingen met een groep fietsers, deels wedstrijdwielrenners, deels recreatieve fietsers. Ik nam vaak deel aan zulke groepstrainingen. Het was gezellig en om de een of andere reden makkelijker op te brengen dan een training in je eentje. Het is alsof je je door een chauffeur naar een moeilijk te vinden lokatie laat brengen: je hoeft niet na te denken, je gaat op de achterbank zitten en laat je meevoeren.

Een klein nadeel daarbij is wel dat je de controle over de te volgen route en snelheid kwijt bent. Voor je het weet bevind je je in een groep op hol geslagen ongeleide projectielen, die per minuut meer verkeersovertredingen maken dan pedaalomwentelingen. Dat op hol slaan verliep in ons groepje zeer geleidelijk. Meestal reden er twee fietsers op kop die buitengewoon kinderachtig elkaar pestten door steeds een half wieltje voor de ander te fietsen. Een proces dat je slechts vol kunt houden door steeds sneller te gaan, aangezien er maar eentje een half wiel voor kan rijden. Daarna dragen deze vermoeide kemphanen de kopbeurt over aan twee verse grapjassen die niet voor elkaar en zeker niet voor hun voorgangers onder willen doen. Het moge duidelijk zijn dat hier sprake is van een explosieve situatie. De groep verandert in treurige individuen die met een pijnlijke blik naar het snel ronddraaiende achterwiel van hun voorganger turen, alsof ze de stevigheid van de constructie in twijfel trekken.
Met het verstrijken van de kilometers wordt de groep kleiner, steeds meer hologige fietsers met snotdraden aan de kin moeten het pelotonnetje laten gaan. Minstens de helft van de betrokkenen wil helemaal niet zo afzien, is moe van een dag hard werken of van een eerdere training en was eigenlijk van plan een paar uurtjes rustig te peddelen. Maar niemand geeft de pijp aan Maarten. Pas bij een plaatsnaambordje of een willekeurig groepje huizen is het geoorloofd de benen stil te houden. Daar mag dat niet. Degene die het eerst ophoudt is een sukkel. Die heeft verloren.

Vanwaar toch deze onstuitbare neiging tot zelfdestructie? Waarom is er niemand die even roept: Jongens, dit heeft toch helemaal geen zin. Laten we lekker rustig gaan fietsen dan zijn we morgen weer fris en fruitig.Op dezelfde manier kun je de hele dag naar iets zoeken dat kwijt is. Ophouden kan niet want dan geef je toe dat alle moeite voor niets was. Dan liever meer nutteloze energie investeren.

Het enige dat daartegen zou kunnen helpen is een hartslagmeter die bij elke overschrijding van voorgenomen plannetjes luid piepend de drager tot de orde roept. Hoewel, misschien is het beter een stapje verder te gaan en het piepje te vervangen door een ringtone met een cynische tekst als Tjongejonge wat kun jij hard fietsen zeg. Of nog beter: Flinke jongen! En morgenochtend lekker gezond weer op!. Misschien dat ik patent ga aanvragen.

* Columnist Adrie van Diemen
Adrie van Diemen heeft acht jaar ervaring als trainer en begeleider van de Rabobank wielerploegen en heeft onder meer gewerkt met de wereldkampioenen Greg LeMond en Danny Nelissen, tevens is Adrie columnist van het blad Fiets. Meer info: www.webtrainer.nl

Column: Vrouwen en training?

‘Zal ik dan vanmiddag nog een paar uurtjes fitnessen?’, vraagt ze naar de bekende weg. Ik zucht even onhoorbaar en zeg wat ik al zo vaak tegen haar heb gezegd: ‘Nee joh, rust vanmiddag lekker uit, je hebt de afgelopen dagen genoeg getraind’. Met enig protest geeft ze toe, maar ik durf er geen vergif op in te nemen dat ze niet ’s middags nog een stukje gaat joggen. Een half uurtje. Of twee uurtjes uitfietsen. Drie uurtjes hooguit.

Ik heb als trainer al tientallen sporters en sportsters begeleid, maar onder de meest gedreven sporters zaten opmerkelijk veel vrouwen. Het is gevaarlijk te generaliseren, maar voor de sporters die ik heb begeleid geldt in ieder geval dat vrouwen meer nog dan mannen de neiging hebben liever een uurtje extra te trainen dan vooraf was afgesproken.
Ook bij de inspanningstesten die ik bij sporters afneem valt me op dat vrouwen net iets bewustelozer van de fiets stappen dan mannen. Bij een inspanningstest krijgt de sporter, gezeten op een speciale fiets, de opdracht zo lang mogelijk de pedalen boven een bepaald traptoerental rond te trappen, terwijl de weerstand van de fiets steeds groter wordt. Van de sporters wordt gevraagd zich maximaal in te spannen: die opdracht is over het algemeen een open deur, want (top) sporters weten bij dit soort testen als een cavia in een doolhof feilloos tot het gaatje te gaan. Levende legende Leontoen van Moorsel spande daarbij de kroon. Na een test wist ze even niet meer van welke parochie ze kwam, maar binnen 30 seconden kwam ze overeind zitten en met een rode kleur op de wangen zei ze dan: “Hehe”, alsof ze na een lange dag shoppen voldaan in de bank neerplofte.

De inzet van de vrouwen die ik heb begeleid is prijzenswaardig, maar, zoals een beroemde 20e eeuwse Amsterdamse dichter al eens scherp opmerkte, ‘elk voordeel heb zijn nadeel’. Door hun fanatisme hebben vrouwelijke sporters de neiging meer te trainen dan goed voor ze is, vooral als trainingen samen met mannelijke sporters worden uitgevoerd die fysiek zwaarder te belasten zijn. Dan zijn alle ingrediënten´en voor overbelasting aanwezig: de sportsters willen per se doen wat de mannen ook doen en raken oververmoeid. Want ook dat is me bij de trainingsbegeleiding opgevallen, door hun gedrevenheid raken vrouwen eerder overtraind dan mannen.

Vrouwen het zwakke geslacht? Laat me niet lachen. Ik weet zeker dat vrouwen net zo goed af kunnen zien als mannen. Maar voor hun eigen gezondheid zou soms een onsje minder karakter niet verkeerd zijn.

* Columnist Adrie van Diemen
Adrie van Diemen heeft acht jaar ervaring als trainer en begeleider van de Rabobank wielerploegen en heeft onder meer gewerkt met de wereldkampioenen Greg LeMond en Danny Nelissen, tevens is Adrie columnist van het blad Fiets. Meer info: www.webtrainer.nl